Mijn blog

Heyy, dit is mijn blog over mijn eetproblemen, wat er dan gebeurd en daaromheen ook nog wat dingen. Ik ben 14 jaar, zit op zangles sinds ik oud genoeg was, ik vind hockey heel erg leuk maar mag er helaas niet op :( en dansen ook. Haha, ik ben een held in toneel spelen, maar die gebruik is helaas alleen als het mezelf uitkomt. De boel bij elkaar faken.

Graag reacties achterlaten, en mocht je iets missen of weet je verbeterpunten? Stuur ze alsjeblieft naar me op!

Xx mij

Soort samenvatting: periode nu

Het is zolang geleden dat ik hier weer iets heb geplaatst... geen idee wie dit ooit leest hoor maar ik lees ook altijd forums van jaren geleden dus wie weet. Tong uitstekend

 

In de afgelopen tijd boekte ik ontzettend veel vooruitgang. Soms nog wat ups en downs (ik kan niet zeggen dat ik me elke dag vol trots laat zien en nu opeens beter ben) maar ik geef al meer openheid aan hulpverlening, eet beter, heb niet zoveel meer last van hoofdpijn/buikpijn/duizeligheid en alles wat daarbij hoort. Nog wel van koude handen en voeten, dat lijkt niet zo 1, 2, 3 over te gaan maar ik ga zeker de goede richting in. Ook persoonlijk gezien heb ik stappen gezet: buiten dat ik meer openheid geef beheers ik nu ook was zelfkennis die ik eerst totaal niet had. En ja: daar moet je dan ook even achter komen als mensen je vragen gaan stellen en je overal ''weet ik niet'' op moet beantwoorden. Er is tussentijds wel heel wat gebeurd: ik ben weggelopen van huis, de politie heeft me weer opgehaald en naar huis gebracht, ik heb paniekaanvallen (nog altijd) waarbij ik domme dingen doe, ik sluit mezelf nog steeds het liefste op in mijn kamertje en laat me vooral niet zien. Ik ben rustiger geworden omdat ik mezelf niet altijd zo goed durf te laten zien. Vorig jaar voelde ik me echt thuis in de klas: nu is dat stukken minder. Ligt niet aan de mensen trouwens, maar meer omdat ik niet zoveel aansluiting voel. Dat ligt dus meer bij mij.

 

Ik heb nu ook eindelijk hulpverlening met wie ik het beter kan vinden. Aan wie ik meer kwijt durf. De combinatie school/therapieën/psycholoog/diëtiste en weet ik veel wat nog meer valt me wel zwaar. Luie ik ligt dan ook vaak op de bank te slapen en als je me dan wakker maakt kijk ik je volgens mij heel even aan en ben daarna weer vertrokken naar dromenland. 

Therapie geeft me wel inzichten die ik nodig heb hoewel ik daar soms lijkbleek met open mond sta, soms is het echt moeilijk en ook vermoeiend omdat je van alles op je af krijgt. Je herinnert je weer dingen van vroeger die je eigenlijk heel ver weg in een kastje had willen proppen (wat ik dan ook heb gedaan) en die nu weer boven water komen. Dat zorgt wel regelmatig voor een schrikmoment en jeetje, wat is het moeilijk om zo`n lange periode samen te vatten... ik mis geloof ik nog van alles.

 

Ja deze dus: mijn NAO (anorectische richting) is steeds meer richting boulimia aan het gaan. Nog niet helemaal. Maar ik moet nu (mijn doelen) wel werken aan een aantal punten: stoppen met braken en stoppen met wegen. Ik zou het eigenlijk alleen nog maar bij de GGZ mogen maar ik word gek als ik dat ding niet bij me heb. 1x heeft mama hem weggehaald, toen raakte ik in paniek en heb ik heel het huis overhoop gehaald. Tja...

 

Liefs Maartje

Sophie van der Stap - Meisje met negen pruiken

Ik lees vrij veel. Niet omdat ik graag alleen ben of alles het liefst achter me laat. Wat ik lees zijn eigenlijk waargebeurde verhalen. Om te kijken hoe andere mensen denken, leven en hoe ze gelukkig worden. Hoe ze genieten van het leven. Ik zal het boek er wel even bij pakken. Sophie van der Stap - Meisje met negen pruiken. Gaat over een meisje met kanker, die beseft dat je gelukkig kan zijn van de kleine dingen. Dat je moet genieten van het leven, voor je het weet is het afgelopen. Hoe je iedere minuut, elk uur en hele dagen kunt genieten van het leven. Met volle teugen. Hierdoor besloot ik -alweer het spijt me verschrikkelijk- goed te gaan leven. Gewoon te pakken waar ik op dat moment zin in had. Ik zit nu niet zonder alle spijt achter de computer maar kan wel zeggen dat ik sterk genoeg ben om er niets aan te doen en het lekker zo te laten. Maar echt, lees dit boek!

Positief+negatief...

Ondanks dat iedereen geloof ik nog denkt dat ik nog op vakantie ben blog ik vrolijk door. Nou ja... vrolijk. Zo goed als het dus de vorige keer was (zie motivatie) zo slecht ging het een paar uurtjes later. Ik was met een vriend van me aan het praten via whatsapp, en hij zei zo dat als ik honger had ik gewoon eten moest pakken. Ik had mijn probleem ook die avond vertelt. Ik dacht: ''Wat maakt het ook eigenlijk uit? Als ik honger heb dan heb ik honger, dus moet ik eten.'' Ik heb dus wat eten gehaald. Maar dat boek dat ik dus aan het lezen was hielp me op ideeën. Vreselijk was het. Een plastic zak lag er iets verderop. Ja, dat was ook een mogelijkheid. Volgens mij heb ik er letterlijk alles uitgegooid. Alles.

Dan heb ik nog leuk nieuws om het op het laatst nog gezellig te maken. Degene met wie ik praten is onwijs leuk. Echt geweldig. Alleen 3 minpunten... hij woont ver weg, hij heeft al een vriendin en we schelen 3 jaar. Niet dat dat een minpunt hoeft te zijn, maar hij mag dus alles en ik nog haast niets. Want ik ben ''minderjarig.'' zoals dat zo schattig genoemd word *kuch. Haha je krijgt niet alles in details maar echt... love it! En voorlopig kom ik er geloof ik ook niet meer vanaf. Hij flirt ook echt enorm hoewel ik soms dan denk: maar hij heeft een vriendin. Eerst begreep ik al die mensen nooit die dan de ''geheime vrouw zijn van de getrouwde man''. Maar nu kan ik me prima inleven, want als ik de kans toch eens kreeg...

 Xx

 

Motivatie

Heel de dag lag ik al een boek te lezen in mijn bed, heb ik wat op Facebook gezeten en geslapen. Ja, geslapen, doodmoe ben ik. Nou ja, nu niet eens zo heel erg meer. Ik was een boek aan het lezen, een boek waarin ik me zo erg herkende dat ik er bang van werd. Zo wilde ik niet worden, dit mocht mijn toekomst niet zijn! Ik moest sterk zijn. Zelf kon ik het redden, mijn leven mocht geen eetstoornis-achtige wending krijgen. Nee, nu moest er iets veranderen. Indien ik vanochtend niet ontbeten heb en geen middageten op had ben ik meteen naar de keuken gelopen, heb ik een boterham gepakt met een klein beetje hagelslag en zonder boter waardoor de helft er vanaf viel. Ja, het zijn nou eenmaal nog enge producten. Ik heb ook nog een cracker op met aardbeienjam light, dat dan weer wel. Die energie had ik nodig, ik voel me al stukken beter. Dit zijn van die momenten die heel af en toe eens de kop opsteken. Maar die wel herinnert moeten blijven worden. Want als ik het nu opgeef dan is er zo`n 20 meter verder nog gewoon een toilet. Maar dat gaat hem vandaag niet worden. Vandaag is zo`n dag... die motivatie moet ik blijven behouden. Al is het nog zo moeilijk... 

Terug van vakantie

Ik heb echt een topvakantie gehad. Niet of nauwelijks gedacht aan eten, al heb ik helaas wel te weinig gegeten voor de activiteiten die ik ging doen. Geweldige mensen ontmoet. Een vakantie om niet te vergeten. Ook heb ik hele mooie foto`s gemaakt maar mede omdat internet faalt gaat dit hem niet worden. Haha, ik zou een heel boek kunnen schrijven over mijn belevenissen. Ik heb daar ook echt lekker bier op (alhoewel ik 14 ben.) Dan heb je nog een top wijf, echt vreselijk lief die me echt heeft geholpen zonder het door te hebben. Ze zei: ''Met dat ene boterhammetje ga je die hele tocht echt niet redden hoor. Het is zonde als je zo weinig eet. Straks word je nog zo`n skelet en kunnen we je begraven.'' Ze vond me het zonnetje in huis en geniaal omdat ik haar had vertelt dat ik bier had gepakt uit de koelkast en heel hard was weggerend. Ze was van de begeleiding, maar ze vond dat zolang ik haar dingen achteraf in vertrouwen vertelde ze ons niet kon verraden. Dan had je nog 2 jongens, ontzettend lief, de begeleiding was echt super en het eten was echt heel lekker, al helemaal voor een kamp. We kregen best veel vrijheid, want we mochten gaan en staan waar we wilde zolang we maar bij het avondeten weer terug waren. Ik heb nog hele leuke souvenirtjes kunnen kopen en ik heb ontzettend veel leuke herinneringen aan dit jaar. Ik zal het echt nooit vergeten. <3

Vraag 7

Ik dacht: laat ik mijn laatste log plaatsen voor ik straks op vakantie ben. Waarschijnlijk zullen jullie dan niet echt iets meer van me horen. Behalve als daar open WiFi is, dan zal ik misschien nog wel reageren maar dan kan ik geen nieuwe log plaatsen want dat doet hij niet op een mobiel.

Vraag 7: Wat voor soort hulp heb je op dit moment? Is deze hulp helpend voor je en vertrouw je deze hulpverlening? Ben je daar volledig eerlijk?

Ik word geholpen bij de GGZ zoals jullie wel weten als je mijn andere logs ook hebt gelezen. Ik ben er pas 1x geweest dus ik heb geen idee of dit helpend is voor mij. Bij de intake vertrouwde ik haar niet heel erg. Ze irriteerde me, en waarom weet ik niet want ik ben gewoonlijk dol op mensen omdat ik gewoonweg niet alleen kan zijn. Daar ben ik zo verdomt slecht in. Of ik volledig eerlijk ben? Ik weet het niet precies, achteraf denk ik altijd: ''Waarom heb ik nu juist dat gezegd, ik had beter dit of dit kunnen zeggen.'' En dan denk ik zelf al dat het niet volledig klopt wat ik zeg, dat ik de boel bedrieg. Hoewel ik op het moment zelf denk dat dat het beste is wat ik kan zeggen. Daarom denk ik na elke vraag die ze me stellen een eeuwigheid na. Puur en alleen omdat ik bang ben dat ik faal in mijn antwoord, dat het niet klopt en dat ik misschien wel teveel verraad.

Xx Tot na mijn heerlijke vakantie, gna gna :P

Vraag 6

Haha, nu ben ik wel mooi op tijd ;)

Vraag 6: Steunt je familie je in jouw gevecht tegen je eetstoornis? Hoe dragen zij bij aan of werken zij tegen in jouw herstel?

Volgens mij word dit zo`n recovery challenge met allemaal dezelfde antwoorden. Ik kan er godverdomme niets aan doen, want het is niet bepaald in positieve zin. Natuurlijk helpt mijn familie mij door dik en dun door dit gevecht heen. Maar zij weten ook niet goed hoe er mee om te gaan. Dat merk je aan alles. Het stomme is dat ik ook niet weet hoe ik behandeld wil worden. Dat weet ik nooit, want ik weet helaas niets als het om mij gaat. Je kan me een dag geven om daarover na te denken, een week, een jaar, misschien wel jaren maar ik heb echt geen idee. En als ik het dan weet, dan ben ik bang dat ik teveel vraag, dat ik tot last ben. Hoewel ik dondersgoed weet dat dat niet het geval is. Misschien viel het je al op, maar ik ben niet in zo`n geweldig humeur als ik het over mezelf heb. Verder wel hoor, ik ga morgen lekker op vakantie en dan hoef ik nergens aan te denken. Niemand die het echte verhaal kent. Wacht, thuis weet ook niemand wat ik denk, wat er nou echt is. Iedereen kent een verdraaid verhaal. En waarom? Omdat ik bang ben, net als een crimineel, dat alles tegen je gebruikt gaat worden. Of ik kan het niet verwoorden omdat ik een enorme klootzak ben als het om praten draait. Prima, vraag me wat mijn hobby`s zijn, laat me een spreekbeurt houden, laat me de grootste onzin vertellen die je ooit hebt gehoord, het grootste lulverhaal, vraag me om je op te vrolijken, vraag alles behalve waar ik me voor schaam. Dit is het grootste zwakke punt wat ik bezit volgens mij. En ik wil er echt heel graag vanaf. Ik wil me niet schamen voor de fouten die ik heb gemaakt, ik wel er van kunnen leren, kunnen zeggen: ''Vroeger heb ik fouten gemaakt. Fouten maak ik nog steeds, maar dat mag, daar leer je van. Je word er beter van, sterker.'' Dat wil ik kunnen zeggen. Maar als ik blijf zoals ik nu ben zou ik alleen kunnen zeggen: ''Fouten stop ik diep weg, ik blijf ze altijd voelen, overal, maar ik zou er geen woord over kwijt willen. Dat kan ik niet, daar ben ik te zwak voor. Ik schaam me voor zoveel dingen, dat ik mezelf eigenlijk alleen maar verder wegstop,

Lees verder...

Eerste gesprek bij de GGZ

Sorry, nee echt waar! Ik was afgelopen woensdag naar de GGZ geweest. Niet echt een gezellig bezoek. Van tevoren heb ik me trouwens wel doodgelachen om wat mijn mentor had ingevuld bij een vragenlijst die hij in had moeten vullen voor de GGZ. Sommige dingen verbaasde me ook, hij kende me beter dan verwacht, maar hij zag me ook veel positiever in dan ikzelf deed. Hij vond me behulpzaam, zorgzaam, druk, vrolijk, veel vriendinnen hebben en spontaan. Ik dacht: behulpzaam of zorgzaam? Nee, als iemand hier een egoïst is dan ben ik het wel. Druk en vrolijk? Ja, zo kwam ik over, maar ik dacht nergens bij na, het werd een soort toneelstukje die er zo hard ingetimmerd is dat ik niet meer anders weet. Veel vriendinnen? Ja, die klopte geloof ik wel. Al twijfel ik nog altijd waarom ze me dan mogen, wat er zo leuk aan mij is. Het klopt gewoon niet! Spontaan? Ik doe mijn best, haha, nee die eigenschap heb ik volgens mij altijd al wel gehad. Daar stond ook beschreven dat als het te persoonlijk werd ik dichtklapte, dat had hij dus wel door. Op een of andere manier had ik dat niet verwacht. Ik dacht dat ik alles wel met een lachje af kon doen. Al kon ik die soms gewoon niet meer over mijn lippen krijgen... misschien daarom? Dan nu het gesprek zelf...  Lees verder...

Vraag 5

Sorry dat ik zo`n eeuwigheid niets heb laten horen, maar het is zomervakantie en iedereen spreekt weer af, en de vakantie komt er aan, dus morgen is waarschijnlijk de laatste dag dat ik jullie iets ga laten horen. Of misschien ook niet, want dat worden mijn voorbereidingen. Weten waar ik heen ga op vakantie? Lees dan ook vakantie 2013.

Vraag 5 Wie steunt jou in je herstel? Wat zijn belangrijke mensen voor jou in het gevecht tegen je eetstoornis?

Er zijn handen vol mensen die me zouden willen helpen. Het punt is alleen dat ik niet praat (ik praat honderduit, maar niets wat er echt toe doet) en ik als het ware gewoon dichtklap. Oh sorry, ik heb nog niets laten weten over mijn gesprek bij de ggz, dat plaats ik dan wel onder het kopje: Behandeling. Dat komt straks. Ik had me toen zo voorgenomen om alles gewoon te vertellen, alles. Ik deed echt mijn best, ik meen het serieus want anders zeg ik het niet. Ik heb haar al meer vertelt dan wie dan ook. Alleen... ik ging steeds zachter en zachter praten. Onverstaanbaar zacht, dat ik mijn verhaal steeds moest herhalen, waardoor ik uit onzekerheid dingen wegliet. Eventueel zou ik bij mijn moeder terecht kunnen, mijn vader, mijn dokter, oude mentor misschien ook nog wel (het jaar is immers voorbij) of nieuwe mentor volgend jaar, bij de ggz, mijn vriendinnen, mijn vrienden, mijn zus, mijn broer... maar ik doe het godverdomme allemaal niet.

Nog even ter herhaling: vanaf morgen of overmorgen plaats ik waarschijnlijk niets meer. Dus mijn recovery challenge gaat later pas door. Misschien dat ik nog wel reageer op reacties, maar dat ligt aan de tijd die ik daar heb en of er WiFi is.

Mocht je vragen hebben, of me echt niet begrijpen, stuur me dan gewoon een berichtje ;)

Vraag 4

Vraag 4: Welke dingen dragen bij aan jouw keuze om te willen herstellen van je eetstoornis? Wat motiveert jou?

Haha, uh, ik wil niet ''dat meisje zijn met een eetstoornis'' of dat ze op je gaan letten of dat ze je raar vinden als je dan een keer wel eet. Dat is namelijk echt vermoeiend. Verder schaam ik me echt dood... alleen momenteel heb ik niet zo heel veel motivatie. Ik ben echt weer teruggegaan naar het afvallen. Sinds 2 dagen heel extreem...

Vraag 3

Nou ja, sorry dit is niet de 3e dag, maar wel de 3e dag dat ik niet zat volgepropt met allemaal dingen die ik ging doen. (Leuke dingen hoor.)

Dag 3: Beloon jezelf vandaag voor wat je tot nu toe al bereikt hebt in je herstel. Schrijf de positieve stappen op die je reeds hebt gezet.

Nou ik sta nog zo ver in mijn begin... ik persoonlijk heb eigenlijk niet veel verricht. Behalve dan dat ik braaf naar de afspraken ben gegaan zonder het er mee eens te zijn. Oh, en ik ben nog braafjes naar mijn mentor geweest wat ik moest dan van de dokter. En... heb ik nog iets gedaan? Ja, ik heb in doodsangst mijn dokter het een en ander vertelt, maar nog lang niet alles. Haha, nee echt niet viel dus.

Xx

Vraag 2

Dag 2: Welk gedeelte van de eetstoornis is voor jou het moeilijkst om te bevechten en overwinnen?

Lastige vraag... ik denk het loslaten van mijn gewoonte en het vertellen van wat ik vind en wil. Soms weet ik echt niet wat ik wil, en ik ben echt totaal geen prater. Dat maakt het allemaal niet nog makkelijker, dus ik denk echt het praten.

30 day eating disorder recovery challenge

Ik las het op proud to be me, en ik dacht meteen: misschien kunnen we dit wel gebruiken voor op mijn blog. Nou meteen naar mijn blog gegaan en hier komt ie dan:

 

30 day eating disorder recovery challenge

Het idee hiervan is dat elke dag 1 vraag word beantwoord, van de 30 vragen. Vervolgens lees je de vragen opnieuw aan het einde van deze 30 dagen en kijk je of je vragen op een andere manier zou kunnen beantwoorden. Lijkt me interessant. Ik weet alleen niet of ik me er helemaal aan ga kunnen houden maar ik doe mijn best! (Ik ga binnenkort een week op vakantie, dus vandaar.)

Ik begin maar vast met vraag 1:

Dag 1: Welke problemen met eten heb je en hoe ver sta je nu in je herstel? Aan welke doelen werk je op moment?

Indien dit eigenlijk 2 vragen zijn, zal ik eerst vraag 1 eens beantwoorden:

 

Lees verder...

Vakantie `2013

Met mijn mentor heb ik niet meer gepraat. Dat was geloof ik ook allesbehalve nodig. Er zijn opeens zoveel mensen die met je willen praten... haha, nee echt.

Samen met mijn twee liefste vriendinnetjes die er zijn ga ik over twee weekjes op vakantie. Nee, er hoort er nog een bij. Maar die mocht dus niet mee, maar we hebben een iets heel tofs voor haar verzonnen! We gaan mee met een organisatie, want ik ben nog te jong om alleen te gaan. Om jullie allemaal even jaloers te maken:

Eerst gaan we met de bus, met zijn allen naar een lekker warm land. <3

 

Gezellig met iedereen kennismaken, lol hebben en verlangen naar onze eindbestemming.

De volgende ochtend lekker uitrusten omdat we gewoon doodop zijn (ik in ieder geval sowieso.)

De volgende dag cannoying! Dat word nog wat voor mij, want ik heb hoogtevrees en volgens mij sta je daar echt wel op oogte. Maar here I come! Ik ga het gewoon doen!

 

Daarna lekker kajakken, zoals we waarschijnlijk allemaal wel eens gedaan hebben. Maar het blijft leuk. (We zitten nu op de volgende dag.)

Vandaag gaan we klimmen en abseilen, nog altijd echt heel eng omdat ik hoogtevrees heb, maar ik sta erop dat ik daar overheen kom, of het dan in ieder geval gewoon doe. Vorig jaar ben ik ook kilometerhoge bergen opgeklommen, dus wedden dat het me nu weer lukt?

De volgende dag lekker een dagje rust (wat ik ook zeker wel nodig zal hebben) en in de avond een leuk feest.

De volgende dag lekker windsurfen (volgens mij ben ik daar echt een sucker in.) :)

De daaropvolgende dag is weer een rustdagje. De dag daarna spulletjes inpakken en die avond moeten we dan weer terug...

Jaloers geworden? Volgens mij kun je nog boeken, dus mocht je niets hebben en liever met leeftijdsgenoten gaan dan met je ouders die alleen maar lezen, slapen en eten? (= Hihi ik ben echt erg...

 

 

 

 

Lees verder...

Op zoek naar de oorzaak

Wanneer het begon weet ik eigenlijk niet. Misschien ongeveer, ik zal het proberen uit te leggen, voor zover ik het zelf weet. Volgens mij was het in groep 6, mijn brood at ik niet meer op. Waarom weet ik niet meer, of er was gewoon geen reden meer. Wel weet ik dat ik er echt moeite voor deed, om het maar niet op te hoeven eten. Ze controleerde namelijk of je brood bij had, en daarna of je broodtrommeltje leeg was. Hoe ik hier altijd onderuit kwam weet ik niet meer, maar ik had nooit mijn brood op.

 

Lees verder...

Het begin van de vakantie! <3

Ik ben al zowat heel de week ziek. Ik kon sinds gisteren eindelijk weer een beetje uitrusten. Die rust had ik geloof ik wel nodig. En het rare is: ik heb vreselijke hoofdpijn, maar mijn gezicht is ijskoud. Over twee weken ga ik dan eindelijk echt op vakantie. Samen met mijn vriendinnetjes, zonder ouders die non-stop op je letten of andere gevallen. Oké, de begeleiding maar ach, dat zal wel niet zo`n vreselijke domper zijn. Ik laat mijn vakantie er in ieder geval niet door verpesten. Allemaal leuke dingen komen er op mijn pad. Het is te merken: school is afgelopen. Ja, ik moet nog vreselijk falen voor school, als ik zeg wat dan lachen jullie me uit Tong uitstekend. Dan nog een sportdag, schoolfeest en (helaas) nog een rekentoets. Volgende week nog een dag naar de universiteit en dan lekker naar het strand en shoppen. Boeken inleveren en dan hebben we het voor dit jaar wel gehad met school. Volgende week woensdag officieel <3. Maandag, woensdag en volgende week maandag ben ik lekker vrij. Dus ik heb een mooi vooruitzicht. Mijn weekenden zijn ook lekker gevuld dus ik heb echt niets te klagen. Erop na dat ik ziek ben, maar ik heb geen zin om daar heel veel over te gaan zeuren, dus ik hou er hier mee op. ;)

 Xx

Wel vragen maar niet luisteren

Ze zeggen altijd wel: ''Als jij er niet achter staat kunnen we niet verder. Dus jij moet het er ook mee eens zijn. Anders heeft het geen enkele nut.'' Hij vroeg ook een keer: ''Moeten we dan wachten tot het erger word? Moeten we dan hier stoppen? Moet ik je zo laten gaan? Geen beginnen aan! Hier red jij jezelf niet uit, je hebt hulp nodig.'' Ja, maar de vorige keer had hij toch gezegd dat ik er zelf achter moest staan? Anders had het toch geen nut? Zo is het toch?

In een behandeling van een eetstoornis heb je echt het gevoel dat alles voor je word bepaald. Of het is ook gewoon zo. Ze vragen het wel ''wil je dit ook?'' Maar zodra je antwoord nee is, dan komen ze weer met: ''Ik kan je toch nooit zo laten gaan?'' Pff ik word er zo moe van, en ik ben er zo klaar mee. Weet je wat het ergste is? Ik sta op een wachtlijst, ik ben nauwelijks in behandeling geweest. Alleen bij mijn huisarts, en ik ben er nu al helemaal klaar mee. Echt waar!

Xx

Ziek & einde proefwerkweek :)

Mijn vriendin bleef hier een aantal nachtjes slapen. Oh no! Aangekomen! Echt niet leuk gewoon :(

Ondertussen heb ik ook nog wat gesprekken hier en daar gehad, maar: ik heb geen proefwerken meer, geen lessen meer geen huiswerk, dus ben helemaal happy. Er op na dat ik nu ziek ben. Ja... echt hoofdpijn, niet normaal, keelpijn, buikpijn, moe en verkouden. Jeej..

Nou ja, ik heb nooit meer Frans of Duits en ben dus ook van (oei, ik wilde bijna de achternamen schrijven van mijn docenten maar dat laat ik maar niet doen.) ik ben dus ook van twee personen af, die Frans geven. Maar ik heb ze allebei gehad, en echt... pff. Nou ja, een van de twee valt wel mee. Nu hopen dat ik en bij mijn beste vriendin in de klas kom (voor het eerst in mijn leven) en dat ik de mentor heb die ik heel graag wil. We gaan gewoon genieten van een mooie zomer, en niet stressen want daar heb ik dus echt geen zin in.

 

Xx

Vervolg op 4 kg

Godzijdank, die log over 4 kg waren gewichtsschommelingen. Pffieuw. Vandaag onder mijn friet uitgekomen. Vanochtend heb ik 2 crackers op, 1 met appelstroop en 1 met Gelderse worst. Vanmiddag een paar tomaatjes, en deze avond couscous (in plaats van friet) met sla en een kaassoufflé, wat ik overigens niet het leukste vond, maar ja, ik hoefde geen friet te eten. :)

 

Aangekomen, help!

De schrik van mijn leven: 4 kg aangekomen! Echt ik schrok me kapot. Daarbij heb ik ook veel te veel op, echt to much gewoon. Zo meteen maar een stukje joggen? Ja, mijn ouders zijn toch niet thuis. Sorry, ik schrok me dood, dus moest het echt even delen. Ik hoop dat het gewichtsschommelingen zijn, want ik zou me pas echt doodschrikken en doodschamen als ik altijd op dit gewicht zou blijven. Al zat ik laatst wel te denken: niemand denkt, oh, wat is dat meisje daar toch knap, die is  2 kg lichter dan die andere! Nee onzin gedachten. Pff ahh men, dit is echt niet leuk...